Дала қызы – Томирис

Ағаштан ойылып жасалған қыздың жеңіл, ағып тұрған бейнесі далада тыншыған желдің дыбысы, шөптердің сыбдыры мен көкжиектегі кешкі күннің шағылысындай сезіледі.

Беті жоқ — бірақ мыңдаған беті бар. Ол жалғыз емес, ол — бәрі. Әйелдің күші, ар-намысы, тәуелсіздігі, ата-бабалар жерімен, ұлы даланың тынысымен байланысқан. Томирис есімі аңыздың жаңғырығы секілді естіледі, ол қасындағы халыққа патшайым, жауынгер және болашақ ұрпақ үшін ана болды.

Бұл — өз жерімен түпкілікті байланысқан әйел туралы поэма. Ол ежелгі даналықты өзімен бірге алып жүреді, бірақ әрқашан алға қарай қозғалады.